رفتار نادرست با کودکان بیش فعال، اعتماد ه نفس آنها را از بین می‌برد

شیوه‌های تربیتی و پاسخ دهی والدین کاملا بر رفتار کودکان بیش فعال تاثیر می گذارد.

دکتر فریبا عرب گل فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان در گفت وگو با ایسنا گفت: به نظر می‌رسد اکثرکودکان بیش فعال، بدون آن که به پیامد و نتیجه اعمالشان فکر کنند، دست به انجام کاری می‌زنند گرچه آنها ممکن است بارها نتیجه منفی اعمال خود را ببینند ولی باز درس عبرت نمی گیرند و این موضوع از سوی والدین و اطرافیان این گونه تعبیر می‌شود که آنها لجباز و نافرمان هستند و رفتارهای آنها تعمدی برای اذیت و آزار اطرافیان است. در حالی که مشکل اصلی آنها عمل کردن پیش از فکر كردن است.

وی با اشاره به این که این مشکلات ممکن است تا بزرگسالی ادامه داشته باشد؛ افزود: گاه این کودکان به طور ناگهانی می دوند و شی را پرتاب می‌کنند و در سنین بالاتر ممکن است نسنجیده حرفی زده و یا عملی را انجام دهند که از سوی اطرافیان ناپخته و بچه‌گانه تلقی شود و مشکلاتی را ایجاد کند.

دکتر عرب گل ادامه داد: علائم بیش فعالی ممکن است در تمام کودکان به یک صورت نباشد اما مشکلات گوناگونی که با آنها دست به گریبان است؛ تاثیر منفی در ارتباط کودک با معلم، همکلاسی‌ها، والدین و اطرافیان برجای می‌گذارد و کودک مرتب از پیرامون خود پیام‌های منفی دریافت می‌کند که منجر به سركوب شخصیت، از بین رفتن اعتماد به نفس و در نتیجه افت عملکرد تحصیلی کودک و در بزرگسالی افت شغلی او را در پی دارد.

این فوق تخصص روان پزشکی کودکان و نوجوانان افزود: بسیاری از این کودکان مستعد اختلالات رفتاری گسترده‌ای هستند و بدیهی است روش‌های انطباقی موثر در پیشگیری از مشکلات رفتاری بسیار موثر خواهد بود.

ارسال توسط:مصطفی قنبری

آزمایش شنوایی

، آزمایشی است که در آن میزان شنوایی توسط فردی به نام ادیولوژیست اندازه گیری می شود.ابتدا در مورد وضعیت شنوایی و گوش سوالاتی پرسیده می شود.سپس گوش معاینه شده و وضعیت گوش خارجی و میانی بررسی می گردد.در این مرحله فرد وارد اتاق اکوستیک (ضد صوت) می شود و هدفون مخصوصی روي گوش  او گذاشته می شود و صداهای شبیه بوق يا سوت به گوش  ارسال می گردد. سپس برای بررسی درک گفتار، یک سری کلمات برای فرد خوانده می شود و از او خواسته می شودکه آنها را تکرار کند.

  

       

ادیوگرام  نتیجه آزمایش شنوایی است. به عبارت دیگر در نمودار ادیوگرام مقادیر فرکانس و شدت صداهایی که فرد آنها را می شنود، ثبت می گردد.این کار با گذاشتن یک هدفون که صداهای بوق مانندی را به گوش ارسال مي كند ، انجام می شود. در این حالت فرد به محض شنیدن صدا ، دکمه ای را فشار می دهد ، به تدریج این صداها آهسته تر می گردد و این کار تا زمانی که فرد بتواند ضعیف ترین صداهای ممکنه را بشنود ادامه می یابد.آستانه های شنوایی (حداقل صدای قابل شنیدن) بر روی ادیوگرام و برای هر گوش به طور جداگانه ثبت می شود .

  

آزمون گفتار این آزمون به ادیولوژیست کمک می کند تا قدرت درک گفتار شخص را تعیین کند.ابتدا مجموعه ای از کلمات دو سیلابی به گوش فرد ارائه شده و به تدریج شدت آنها کم می شود، کمترین شدتی که فرد قادر به تشخيص و تکرار صحیح کلمات باشد، معین می گردد.سپس مجموعه ای از کلمات یک سیلابی به گوش ارائه شده و از فرد خواسته می شود تا آنها را تکرار کند . این صداها در حدی هستند که به راحتی شنیده می شوند . سپس درصد کلمات درست تکرار شده تعیین می گردد.برخی آزمایشات گفتاری با ارائه یک سر و صدای هم زمان با گفتار انجام می گیرند که این حالت درسـت شبیه شـنیدن در یک محیط شلوغ و پر سر و صدا مانند رستوران یا کنار یک خیابان پر ترافیک است.

                     

 گرداورنده .حسین امیری

ورزش و هوش

با ورزش سلول های مغزی خود را به کار اندازید ؟
تحقیقات انجام شده نشان می دهند افرادی که تمرینات فیزیکی انجام می دهند، سلول های مغزی بهتری را پرورش می دهند. دانشمندان در مطالعات مؤسسه تحقیقات بیولوژیکی دریافتند موش های بالغی که تحت ورزش کردن قرار گرفته اند، سلول های جدید بسیاری را در قسمت هیپوکامپوس مغز خود (بخشی که مربوط به یادگیری و حافظه است) کسب کرده اند. از طرف دیگر ثابت شده که انجام حرکات ورزشی دلخواه و مورد علاقه تأثیرات چند برابر نسبت به انجام یک سری حرکات ورزشی مشخص دارد. این مطلب می تواند به این معنی باشد که راهی بیابید تا از ورزش کردن لذت ببرید ، نه این که فقط مجبور به انجام آن باشید. به این طریق هم باهوش تر می شوید و هم شادتر زندگی می کنید.
چه باید کرد؟
یک ورزش را به طور مستمر انجام دهید. مانند: دو ماراتن، دویدن تفریحی و غیره ؛ یا این که یک یار در تمرین کردن برای خود در نظر بگیرید تا انجام حرکات را جالب تر و ادامه کار را سهل تر کند. هیچکس نمی تواند به درستی مشخص کند که چه مقدار ورزش برای سلول های مغز کافی و مناسب است، اما در مورد موش ها حدود 4 تا 6 مایل پیاده روی در روز مؤثر بوده است

 

 ورزش مادران بار دار بر روی هوش کودکانشان تاثیر می گذارد

   

تمرينات ورزشي زنان باردار بر هوش كودكاني كه به دنيا مي آورند تاثير دارد. ‌تحقيقات جديد نشان مي دهد مادراني كه در دوره بارداري ورزش مي كنند فرزنداني به دنيا خواهند آورد كه ضريب ‌هوشي آنان بالاتر از كودكاني خواهد بود كه مادرانشان در دوره بارداري ورزش نمي كنند.تمرينات ورزشي باعث مي شود خون بيشتري به مغز كودك ‌برسد علاوه براينكه اين تمرينات به سلامت مادر هم كمك مي كند. ‌توصيه مي شود زنان باردار قبل از ورزش كردن با پزشك خود مشورت كنند چون در برخي شرايط ، ورزش كردن ‌ممكن است براي مادران باردار يا كودكشان خوب نباشد يا برخي ورزش ها هستند كه مادران باردار نبايد آنها را ‌انجام دهند. ‌

ارسال : محمد حسن طالبی

عقب ماندگی ذهنی (mental Retardation)

عقب ماندگی ذهنی اختلالی است كه با عملكرد هوشی زیر حد طبیعی و اختلال در مهارتهای انطباقی مشخص می گردد. سن شروع عقب ماندگی ذهنی زیر 18 سال است و منظور از مهارتهای انطباقی انجام كارهای است كه در هر سن خاص به طور معمول از فرد انتظار می رود .

انواع

عقب ماندگی ذهنی بر اساس میزان بهره هوشی ، از خفیف تا بسیار شدید ( عمیق ) وجود دارد . جدول زیر تقسیم بندی های مربوط به عقب ماندگی ذهنی را با توجه به نوع و مهارت مورد نظر نشان می دهد:

مهارت مورد انتظار	نوع	بهره هوش
آموزش پذیر	خفیف	50- 70
ربیت پذیر بالا	متوسط	35- 50
تربیت پذیر پایین	شدید	25- 25
كمتر از 25	عمیق	ایزوله ، نیازمند نگهداری در مؤسسه

در حالی كه بهره هوش طبیعی در محدوده 90- 110 قرار می گیرد ، به فاصله بین 71- 84 هوش مرزی اطلاق می شود كه این افراد عقب مانده ذهنی نیستند اما از نظر پیشرفت تحصیلی موفقیت چندانی ندارند . خوشبختانه كمترین تعداد این بیماران را عقب مانده ذهنی نوع شدید و بسیار شدید كه عمدتاً نیازمند نگهداری و پرستاری دائم در مؤسسات مربوطه می باشند تشكیل می دهند.

شیوع این اختلال در حدود 1 درصد جمعیت می باشد كه در جنس مذكر حدود 5/1 برابر جنس مؤنث است.

سبب شناسی عقب ماندگی ذهنی

1- عوامل قبل از تولد : بیشتر شامل تأثیرات ژنتیك و تغییرات كروموز می شود . ضمن این كه عفونت های رحمی و ابتلای به بیماری سرخچه و توكسوپلاسموز ( بیماری خطرناكی كه از طریق گربه منتقل می شود ) نیز در بروز عارضه نقش دارند . آنچه مسلم است بیشترین علل عقب ماندگی ذهنی همین عوامل قبل از تولد است كه از نظر پیشگیری نیز اهمیت دارند ، به ویژه عوامل كروموزومی مانند سندرم داون و عوامل عفونی مثل سرخچه و توكسوپلاسموز مادرزادی . در این بین عوامل حین تولد مثل زایمان مشكل و خونریزی جمجمه و اشكالات تنفسی حین زایمان و ..... نیز مؤثر می باشند .

2- عوامل پس از تولد : شامل ضربات شدید به جمجه كودك ( یرقان ) سیانوز ( سیاه شدن )، عفونتهای دوران نوزادی به همراه تب و تشنج ، كم كاری تیروئید و .... است كه با مواظبت از كودك بخصوص قبل از سن چهارسالگی می توان از بروز عقب ماندگی ذهنی تا حدی جلوگیری نمود.

3- عوامل محیطی اجتماعی : تأثیرات محدودتری در بروز عقب ماندگی ذهنی دارند و شامل فقر ، تغذیه ، ناپایداری خانواده ، وضعیت اقتصادی – اجتماعی بد و محرومیت های فرهنگی و استرسهای مكرر و فوق تحمل در محیط زندگی كودك است.

پیشگیری

پیشگیری اولیه : جلوگیری از ظهور عوامل ایجادكننده عقب ماندگی ذهنی بخصوص عوامل قبل از تولد ، اهمیت ویژه ای دارند. آموزش خانواده ، ممانعت از ازدواجهای فامیلی ، جلوگیری از حاملگی بعد از سنین 35 سالگی ، رعایت بهداشت حاملگی ( پرهیز از اشعه ، دارو ، ضربه به شكم ، تغذیه مناسب مادر ، جلوگیری و كنترل نمودن عفونت های مادرزادی و .... ) در پیشگیری اولیه بسیار مؤثر هستند. محافظت كودك پس از تولد بخصوص در دوره نوزادی و مداخله ی درمانی به موقع در موارد بیماری ، مثل كم كاری تیروئیدی ( هیپوتیروئیدی ) نیز در جلوگیری از بروز عقب ماندگی ذهنی اهمیت دارد .

پیشگیری ثانویه :

عقب ماندگی ذهنی درمان ندارد و بهترین راه كنترل آن جلوگیری از بروز آن است . به نظر نمی رسد داروهای خاصی نیز در كنترل پیشرفت اختلال مؤثر باشد. مهمترین روش درمانی افراد عقب مانده ذهنی افزایش میزان سازگازی آنها ، محیط زندگی و تنظیم توقعات محیطی و سطح كارآیی این افراد در خانواده و جامعه است.

پیشگیری ثالث

انجام مشاوره خانواده و مشاوره فردی در جهت محدود كردن تأثیرات عقب ماندگی ذهنی ضرورت دارد . استفاده از روشهای توصیه شده توسط افراد متخصص در تقویت و حفظ كارآیی عملی این افراد می تواند باعث افزایش اعتماد به نفس و سازگاری مناسب تر با استرسهای معمول زندگی افراد عقب مانده ذهنی گردد. آموزش كودك و خانواده ، آموزش مهارت های كلامی ، محیطی ، ارتباطی ، اجتماعی ، همچنین آموزش های ویژه و فیزیوتراپی و آموزش های مهارت های جسمی همگی می توانند در سازگاری و رشد بهتر این افراد و توانبخشی آنان كمك مؤثری باشند.     

گرداورنده.مهدی زاهدی